Bernard (rechts)

Er gaat tegenwoordig bijna geen dag voorbij dat Bernard niets te doen heeft. Buurtsoep in het Kulturhus, een middag jokeren, afspreken met zijn maatje Erik of een rondje door Millingen op zijn scootmobiel. En dat terwijl zijn wereld een tijd geleden juist steeds kleiner werd. “Ik had gewoon een duw in de rug nodig.”

Bernard werkte jarenlang als chauffeur en was veel onderweg. Toen zijn vrouw ziek werd, stopte hij met werken om voor haar te zorgen. Vijf jaar lang was hij fulltime mantelzorger, tot zij zeven jaar geleden overleed. Hij bleef achter met hond Butler: “Butler was mijn maatje.” Samen trokken ze eropuit en in het dorp kende iedereen Bernard als de man met zijn hond.

Moeilijk om hulp te vragen
Toen Bernard zelf ernstig ziek werd, veranderde zijn leven opnieuw. Na maanden revalideren kwam hij terug naar Millingen, maar voor Butler zorgen lukte niet meer. Noodgedwongen moest hij afstand doen van zijn hond. “Dat was logisch. Maar heel pijnlijk.” Eenmaal thuis moest Bernard opnieuw zijn draai zien te vinden. Zijn gezondheid was niet meer wat die geweest was en hulp vragen vond hij moeilijk. “Dan ben je in staat om nog eerder honger te lijden dan dat je zegt: kun je voor mij even een brood halen?” Zelf noemt hij zich een binnenvetter. Zonder een zetje van buitenaf was hij waarschijnlijk vooral thuis gebleven. “Je zit hier ook hartstikke eenzaam met niemand.”

Het zetje dat nodig was
Dat zetje kwam van Forte Welzijn. Hanneke en Jesse kwamen via de gemeente en de zorg met Bernard in contact. Samen met hem keken ze wat kon helpen om weer wat meer onder de mensen te komen. Zo werd hij gekoppeld aan zijn maatje Erik en vond hij zijn weg naar activiteiten in het Kulturhus. “Dit was de zet die ik nodig had.” Inmiddels is Bernard iedere week bij de Buurtsoep te vinden. Zo’n zestien tot twintig mensen schuiven er aan voor zelfgemaakte soep en elkaars gezelschap. De groep werd zo hecht dat de deelnemers tijdens de zomerstop besloten zelf door te gaan. Een klein zetje van Forte zorgde zo voor een hele nieuwe kring van mensen om Bernard heen.

Weer onderdeel van het dorp
En van het één kwam het ander. Bernard rijdt nog altijd zijn vertrouwde rondje door Millingen en komt onderweg steeds meer bekenden tegen. Mensen spreken hem aan en vragen hoe het met hem gaat. De honden in het dorp weten hem trouwens ook te vinden: op zijn scootmobiel staat een trommeltje hondenbrokjes. “Ze komen van driehonderd meter op me af”, vertelt hij. En met de hond komt vanzelf ook het baasje, en dus weer een praatje.

Van leegte naar volle agenda
Bernard zijn wereld werd langzaam weer groter. Het Kulturhus noemt hij “een onmisbare schakel”. “Dat zijn onmisbare dingen om toch langzaam weer het dorp ingetrokken te worden.” En dat lukt. Hij hoort er weer bij, kent mensen en wordt gekend. Zijn dagen zijn gevuld met afspraken en ontmoetingen. “Er gaat geen dag voorbij dat ik niks heb. Dan moet ik echt plannen: nee, vandaag heb ik vrij.” Het begon met het zetje dat Hanneke en Jesse van Forte hem gaven om weer aansluiting te zoeken. Bernard kan niet meer alles wat hij vroeger kon, maar zijn leven voelt voor hem juist voller. “Ik kan niet anders, maar ik zou ook niet anders willen. Ik kan een heel verhaal ophangen, maar ik ben tevreden zo. Ik denk dat ik nu een rijker leven heb dan toen ik nog alles kon.”